Латын әліпбиі қазақтың сөз өнерін түзей алады ма?

Қазақ тілінде жазу, орыс тілінде жазу, керилица, латын харпі болсын; ол тіл біліммен ғана байланысты. Қай әріпті пайдалансаңда онан сөздің қадір қасиеті артады немесе кемиді деген надандық. Ал сөзді өз ана тіліңде қасиет қадірмен, қасиетін, салмағын меңгере білу де ақылмен ғылымды болумен байланысты. Ол үшін дін тазалық, ата дәстүрінде меңгеру керек. Қазақ аталарымыз ешқандай жазу білмей ақ, әлемге өз билігін жүргізіп, қазақ ұлтының намысын биіктете алған.

 

Бұл мұрағаттарды сақтау үшін аз ғана білімді, біліктілер болғаны рас. Хандар, билерде жазу, сызусыз даналықты меңгере алған. Олар әріп танып, жазу білмегендерімен қазіргі жазғыш, білімділерге қарағанда сөздің ой үнін жақсы ажырата алаған көкіректері соқыр болмағанды. Ал әріп танып дінді ана тілінің үні жоғалтып алғандарды латын әлбимен оқытса жүрек көзі ашылып ана тілін құрметейтін сөз өнерін жетік меңгертін болатын деген Құдайға жала болады.

 

Сондықтан да сөз өнерін жазумен ғана байлап қойуға болмайды. Балаға жазуды үйрету арқылы сөйлеуді емес, алдымен дұрыс сөйлей білу арықлы кейін жазуды үйретеміз. Сөз өнері қанында ділінде жетілмеген, үндік тегі әлсіз баланы қалай жазғыш қылсаңда ақылы өспейді. Ел биліктің үш тілді үйрету арқылы ғылымды яғни дана қылымыз дегені де надандық қана. Ана тілін, сөз өнерін ақылмен ұғынулы меңгермеген баланың өзге тілді білу арқылы ақылы өсуі де жанға, жан ғылымына дінге де қайшы.

 

Себебі Мұхаммед пайғамбарымызда арапша жазу білмеген еді. Өмірінде оқу дегенді білмей ақ өткен.  Бірақ арап ұлтының ділі білімін, жанын көбейутудің рұқын биікке көтерудің үлгісін қалыптастара білген еді. Құранды оның үнін барлық адмазттан артық біледі де. Құранды біліу үшін арап әліпбиін білу керек деген де надандық. Енді ақылы әлсіз, тексіздерді Ібіліс жазу үлгісіне байлап қойып, ақылдың маңызын төмендетіп, өзін ұлтшыл санап бірақ мәдениеттіліктің сөз өнерімен, ақылмен ар ұятылықпен байланысты екенін ұмытқан, жалған намысқа байлап қойғандықтан, латын әліпбимен жазсақ текті ақылды боламыз де надандық сөз айтады.

 

Және мұны орыстан ажырасақ, ана тілімізді сақтауға жәрдем болады деп уәж айтады. Қазақтың ұлттық діліне, ар, ұятының үніне жазу өнернің, таңбаның қандай қатысы бар?  Көзі көрмейтін соқырға сенің қай әліпбиді пайдаланғаның бірібір болса, жүрегі соқыр пендеге де таңбаның ешқандайда әсері жоқ.  Кейбір жазғыштардан, білімділерден  көзі соқырлар неге ақылды?  Оқыған артық па көңілге ақылмен тоқыған артық па? Ал енді таңбаның діл білімне, көңіл үніне, ақылға әсері барын дәлелдегісі келген ғалымдар жат, жады, зейін, зерде, зеректік, жете, сананың қайсына қандай қуат болып, қандай қарсылықты жеңуге текке әсерін де түсіндіре алулары керек.

 

Оны білетін кім бар?. Ел басының өзі білмейді, демек қазақтың шығармашыл тобы да білмейді саналықтан хабары жоқ. Ал енді ақпараттық тұрғыда қанға керилицамен жазылған қуаттарды жоғалтпай,  керісенше әуелі сөзді түзеп, ақылды меңгерсе, жандық ғылымызды қайта тапсақ,  осы керилицаман де орыстың өзін, әруақтық көлеңкелеріне жан беріп, құраның жеті үнін қазақ тілі арқылы меңгерудің төте жолы барын көрсете алсақ,  амалсыздан нәсілдерін қазақ қылуға оңай жол емес пе? (Мамыр 2017 жыл)

Пікір қалдыру

Сіздің e-mail адресіңіз жарияланбайды. Міндетті өрістер * белгіленген.